بایدن وعدهٔ قطارهای سریعتر داد، اما آمتراک قطارهای کندتر تحویل داد
توسط استیفن دینان
وقتی قطارهای جدید آمتراک مدل NextGen Acela در ماه اوت به ایستگاهی رسیدند، بهصورت قطعات براق و مدرن ماشینآلات میدرخشیدند؛ تنها مشکل این بود که این قطارها سالها به تأخیر افتاده بودند و سرعت آنها کمی کمتر از قطارهای قبلی ثبت شد.
برنامه بود که قطارهای مدل NextGen Acela در سال ۲۰۲۱ تحویل داده شوند، اما تنها تا این تابستان رسیدند؛ این تاخیر نزدیک به ۳۰۰ میلیون دلار خسارت برای مالیاتگذاران بهدلیل از دست رفتن درآمد و هزینههای غیرمنتظرهٔ نگهداری برای ادامهٔ عملکرد قطارهای قدیمی به مدت چهار سال اضافی، طبق حسابرسی جدیدی که توسط کمیتهٔ تجارت سنا انجام شد، منجر شد.
علاوه بر این، این قطارها مسافت واشینگتن تا بوستون را با کمی بیش از هفت ساعت طی میکنند، که نسبت به مدلهای قدیمی که تقریباً شش ساعت و پنجاه دقیقه زمان میبرد، کندتر است؛ این نکته توسط کمیته با استناد به جدولهای زمانی آمتراک و مطالعهای از وال استریت ژورنال بیان شد.
این ضربهای دیگر به میراث رئیسجمهور پیشین جوزف ر. بایدن، یا همان «جو آمتراک» است؛ نامی که او بهدلیل مسیر روزانهٔ گذشتهٔ رفتوآمدش از دلاور به دیستریک کلمبیا در زمان خدمت به عنوان سناتور بر خود گذاشت.
چهرهٔ آقای بایدن در گزارش براق سال ۲۰۱۰ آمتراک ظاهر شد، که چشماندازی برای آیندهٔ راهآهن سرعتبالا و سرعتهای ۲۲۰ مایل بر ساعت را وعده میداد.
بهگزارش سنا، مشکل این است که قطارهای جدید هنوز بر روی مسیرها و زیرساختهایی کار میکنند که قادر به ارائه سرعتهای وعده شده نیستند. کمیته اعلام کرد برای رسیدن به سرعتهای حداکثری در مسیر شمال‑شرقی، سرمایهگذاری بهحد ۱۲۰ میلیارد دلار لازم است.
سناتور تد کروز، جمهوریخواه تگزاس و رئیس کمیته، گفت این یک داستان هشداردهنده است از اینکه چگونه دولت اوباما‑بایدن پروژهٔ زیرساختی عظیمی را بیش از حد تبلیغ کرد و نتوانست به وعدههای خود بپردازد.
«در خلاف مشورت کارشناسان و تولیدکنندگان، دولت قرارداد قطارهای سرعتبالا با هزینهٔ بالا را بدون طرح عملیپذیر برای اجرا اعطا کرد. ما نمیتوانیم بهصورت بیمورد از میلیونها دلار مالیاتگذاران استفاده کنیم بدون اینکه سامانهٔ راهآهن مسافری بهبود یافتهای ایجاد کنیم»، گفت آقای کروز.
دلیل اصلی تأخیر در اجرای پروژه این بود که در ابتدا این طرح به راهآهن سرعتبالا در کالیفرنیا مرتبط بود. چشمانداز، استفاده از همان قطارها برای هر دو خط بود.
این موضوع تعداد تأمینکنندگان پیشنهادی برای تحویل قطار جدید را محدود کرد و در نهایت یک رویای ناب به حساب آمد. آمتراک چند سال پس از آن ایدهٔ مشارکت مشترک را رها کرد.
بخش عمدهای از این موضوع به قابلیت «چرخش» (tilting) برمیگشت. برخی از شرکتهای پیشنهادی فکر میکردند که عبور سریع از منحنیها در مسیر شمال‑شرقی راهی حیاتی برای کاهش زمان سفر است — و این هدف از طریق چرخش قطار قابل دستیابی بود.
اما در پروژهٔ کالیفرنیا، چرخش بهعنوان مسألهای مطرح نبود.
در سال ۲۰۱۴، آمتراک ایدهٔ خرید یک قطار برای کار در هر دو خط را رها کرد.
آمتراک قطارهای جدید را «یک موفقیت عظیم» با میزان سوارگیری قوی توصیف کرد.
آمتراک، شراکت عمومی‑خصوصی که به یارانههای مالیاتی وابسته است ولی بهعنوان یک کسبوکار مستقل عمل میکند، دلیل تأخیرها را به تعهد خود به ایمنی نسبت داد و گفته است که در حال رعایت استانداردهای فدرالی جدید است و به طراحیهای نوین و آزمونهای بیشتر نیاز دارد.
«آمتراک هرگز ایمنی را به خطر نمیگذارد و ما بهشدت به استانداردهای خرید از آمریکا (Buy America) متعهد هستیم تا به رشد اقتصاد ملی کمک کنیم. ما به موفقیت مستمر آمتراک NextGen Acela چشمانتظاریم که در سالهای آینده میلیونها مسافر دیگر را خدمترسانی خواهد کرد»، این شرکت قطار مسافربری گفت.
آمتراک گفت سرعتهای سفر به ریلها و سیمکشیهای هوایی که برق را منتقل کنند وابسته است و وعدهٔ بهبودهای بیشتری در این زمینهها داد.
آلستوم SA، شرکت چندملیتی که قرارداد NextGen Acela را به دست آورد، در پاسخ به یک پرسوجو، به بیانیهٔ آمتراک ارجاع داد.
راهآهن سرعتبالا هدفی دشوار برای ایالات متحده بوده است.
برخی تصور میکنند قطارهای برقی اروپا و ژاپن در سراسر کشور عبور کنند و آمریکاییها را از خودروها، کامیونها و شاسیبالاها به سمت ریلها با سرعت، راحتی و سهولت جلب کنند.
تا کنون، آکلا بهترین گزینهٔ موجود در ایالات متحده است. حداکثر سرعت ۱۶۰ مایل بر ساعت آن در برخی بخشها هنوز بهمراتب کمتر از سرعت ۱۹۰ مایل بر ساعت که بهطور ثابت توسط فرتسیا روسسا ایتالیا و ۲۰۰ مایل بر ساعت که توسط شینکانن ژاپن بهدست میآید، است.
کالیفرنیا از سالها آرزوی راهآهن سرعتبالا برای ارتباط منطقه لسآنجلس با سانفرانسیسکو داشته است.
بهنظر میرسد این طرح مناسب باشد. زمان سفر با قطار اکنون حدود ۱۰ ساعت است، در حالی که در خودرو میتوان آن را در کمتر از ۷ ساعت انجام داد. یک قطار سرعتبالا مانند شینکانن ژاپن میتواند زمان سفر را به ۳ ساعت کاهش دهد.
کالیفرنیا و دولت فدرال سرمایهگذاریهای زیادی در این پروژه انجام دادهاند، اما دولت ترمپ نشان داده است که جریان مالی آن قطع شده است.
این پس از گزارش مخربی دیگر در ماه فوریه توسط بازرس کل پروژه بود که اعلام کرد زمانبندیهای پروژه ممکن است «واقعی و قابل دستیابی» نباشند.
گزارش جدید سنا جذابیت راهآهن سرعتبالا را تأیید کرد، اما گفت مالیاتگذاران شایسته این هستند که رهبرانشان از این رویاها کور نمانند.
کارآگاهان کمیته گفتند خرید قطارهای با سرعت اوج نمایشی بدون اینکه مسیرهای آنها بهطور کافی بهبود یابند تا بتوانند به آن سرعتها نزدیک شوند، بیمعنی است — اغلب بهطرز ناامیدانه.
آنها به برنامهریزان توصیه کردند بهجای تمرکز بر سرعت اوج قطار، به زمانهای سفر واقعی نگاه کنند تا ببینند آیا مسیر میتواند با هواپیما یا خودروها رقابت کند یا نه.
«در این مرحله، NextGen Acela یک «داستان موفقیت چشمگیر» نیست، بلکه یک داستان هشداردهنده برای آمتراک و دیگر حامیان راهآهن سرعتبالا است»، گزارش نتیجهگیری کرد.
• میتوانید با استیفن دینان از طریق ایمیل sdinan@washingtontimes.com تماس بگیرید.